මළවුන්ගේ නගරය....

මළ සොහොන ඉවකර,
ආත්මය සොරාගෙන,
රෑ දොළහේ කනිසමට,
නුඹත් එක්ක නිදි වදින්න..
සොහොන් ගැබ හාරන්න,
බකුසු හූව ඇහෙන රෑක,
සඳ ගිලුනු අමාවකක,
උලලේනිගෙ විලපයට,
කීරි ගැහුන හිත අරගෙන...
මං එන්නම් සොඳුරියේ,
මළවුන්ගේ නගරයට...

සුන්දරී.....

හදේ කොනක ඉපිද,
ඒ කොනෙහිම මියැදුන,
වලලන්නට ඉඩක් නැතිව,
ගිනි දල්වා දවා අළු කල,
මළ බතක් නොඋයාපු,
මළවුන්ටම කැපවුනු,
පුනරුප්පත්තියක් නොපතන,
සුන්දරී.....
නුඹයි මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය...

මගේ අවලං ආදරේ..

තරු ගොන්නේ දිළිසෙන,
පුංචිම පුංචි තාරකාවි,
දුරින් හිටියත් හැමදාම,
ඇයි නුඹට මං ,
මේ තරම්ටම ලෙන්ගතු?

නුඹ නොදන්න,
මම විතරක් දන්න,
නුඹේ සුවඳට පෙම් කරන,
ඒ ආදරේ හින්දද,
නුඹට මේ තරම් ලෙන්ගතු....

දිළී හිනැහෙන ඔය දෙනෙත් අග,
දැවී අළු වෙන මගේ හදවත,
මටත් හොරෙන් නුඹ ඉල්ලන,
ඒ ආදරේ හින්දමද,
මං මේ තරම් ලෙන්ගතු....

තරු පිරුනු හැම රෑක,
සයනයේ වැතිරගෙන,
දකින ෆැන්ටසි හීනෙ හින්දද
නුඹට මේ තරම්,
මම ලෙන්ගතු....

නෙලා නොගෙනම දෝතට,
සුවඳ විතරක් විඳින,
මගේ අවලං ආදරේ,
එපා කියන හින්ද වෙන්නැති,
මගේ හිත මේ තරම්ම,
නුඹට ලෙන්ගතු.....................

සයනයේ සිහිනය...

නුඹ ගිහින් දුර ගිහින්,
මට නොපෙනෙන්න නුඹ
සැඟව ගිහින්....
ආදරෙන් සිත පුරවලා මගෙ,
නොකියාම මට නුඹ ගිහින්...

අහිමි වෙලා අද නුඹෙ සුවඳ,
හිමිදිරිය සේ දැනුන..
හඬවලා මගෙ මුලු සිතම,
නුඹ ගිහින් දුර ගිහින්....

සිත්තමක් වගේ ඔය,
සිනාසුන සඳවතිය නුඹ
සිත් අහස කළුකරන් අද,
නොකියාම මට නුඹ ගිහින්....

සිඹින්නට මුව මඬළ,
ලබන්නට නුඹේ උනුහුම,
දු‍ටුව මගෙ සයනයේ සිහිනය,
බොඳකරන් අද නුඹ ගිහින්........

මගේ ෆාතිමා...

නළලත කුංකුම තිලක තියන්,
මර‍තෝන්ඩිය රටා මවන්...
පෑල දොරෙන් ගෙට ගෙවදුන,
මගේ ෆාතිමා...

මොට්ටැක්කිලි තිරෙන් වසන්,
ඇඟිලි තුඩින් රටා මවන..
ලොවට හොරෙන් මගේම උනු,
මගේ ෆාතිමා...

තිරුංගල් ‍තෝඩු අරන්,
මං එනකොට දුරක ඉඳන්...
පැලලි දොරෙන් එබී බලන,
මගේ ෆාතිමා...

සිහින් හඬින් සිනා සෙමින්,
හුරතලේට තුරුළු වෙමින්..
රාමලාන් සඳට එබෙන,
මගේ ෆාතිමා...

කන්‍යාවිය...

අසම්මත හදුවෙන්
ගැබ්බරයි ඇය....
පහන් කණුව යට එළියෙන්
වීදි සරන සමනළිය ඇය....

සෙනෙහස නොවින්දත්
ගත සනසවන ඇය...
තරු පිරි අහසට
සුසුම් හෙලන ඇය...

සම්මත මිනිසුන්
තුරුලේ සනසන ඇය..
අසම්මත ලොකයේ
සුන්දර පෙම්වතිය ඇය...

ආදරය නොවින්දත්
විරහව විඳින ඇය...
නෙතු පිරුනු කඳුලු කැට
ලොවට හොරෙන් වියලන ඇය..

සම්මත මිනිසුන්ගේ
රතී දෙවඟන ඇය.....
අසම්මතයේ සොඳුරු මිනිසාට
කන්‍යාවියකි තවම ඇය...............

එකම එක ‍රැයක්

රාත්‍රිය නිහඬයි..
මතකයන් අමරණීයයි..
නුඹ හා ගෙවුනු එකම මොහොත,
හිතට හරි උනුහුමයි....

නිහඬවම දෙතොල් සිපගෙන,
උනුහුමට ගුලිව සැඟවුන,
ඉකිගසා හඬන නුඹ,
අහිමි බව නොදැනුනා මට....

නිදි යහන පුරාවට,
අහිමිවුනු නුඹේ සුවඳ,
තරු පිරුනු අහස යට,
විසිරිලා හැමතැනම...............

අපි අපේ නොවන බව,
නොදැන අපි ලං වෙලා..
රත්‍රිය පුරාවට
සොඳුරු සිහිනෙක මම දැව‍ටුනා...

සැඟවිලා මේ සම්මතයෙන්,
අසම්මත උනා නම් මොහොතකට
එකම එක ‍රැයක්,
නුඹත් මමත්............................